De carnaval is voorbij. Iedereen kijkt terug op een geslaagd feest. Op de eerste plaats voor Jan, want het is allemaal ver boven verwachting gelopen. Hij denkt bij zichzelf dat hij het echt veel eerder had moeten doen. Maar dankzij Fem heb ik de stap toch gewaagd. En daarbij ben ik er niet alleen financieel wijzer op geworden, maar ook bedrijfsmatig.
De Noorderlingen Chris, Evert en Christine hebben het ook prima naar hun zin gehad. Binnen no-time was het hele team van Jan VPO-minded, waardoor de bediening en keuken als een goed geoliede machine liep. De gasten werden snel van hun natje en droogje voorzien en de sfeer zat er van begin tot eind goed in.

Ondertussen lijkt het alsof het nooit carnaval is geweest. De feestkroeg is weer omgetoverd in een gezellig restaurant en alles ziet er weer spik en span uit en ruikt weer lekker fris. De feestgangers van vorige week zullen het niet meer terug herkennen.
Ze mijmeren met zijn allen nog even terug wat er allemaal gebeurd is. De sfeer in de stad was buitengewoon goed, onder andere ook door het lekkere weer. Het was supergezellig en in jaren niet zo druk geweest was in de kranten te lezen.
“Ik denk dat er na de carnaval een hoop relaties op scherp staan. Als je ziet wat sommigen wel niet allemaal uithalen. Zowel vrouwen als mannen”, zegt Christine, “er wordt wat rondgescharreld. Ook hoorde ik een verhaal over een groepje mannen dat vrijwel naakt een straatje in ging en elkaar vervolgens helemaal afspoelden met bier. Jammer dat ik dat heb gemist.” “Dat soort dingen moet kunnen”, zegt Evert, “als er genoeg bier wordt gedronken, gaat er veel op het randje of er net overheen. Dat herken ik wel van de grotere evenementen bij ons in de stad.
Trouwens Christine, volgens mij had je flinke sjans van die ene kerel of niet? En dat vond je wel leuk, want anders had je hem gelijk afgepoeierd!” Ze begint een beetje te blozen. “Inderdaad”, zegt ze, “Ik vond hem erg aardig en charmant. Hij heet Bart en werkt in de buurt bij ons. We hebben elkaars telefoonnummer, dus wie wat ervan komt…” “Ja, ja ik dacht het wel”, zegt Evert. “Maar … volgens mij heb jij ook een heel goede carnaval gehad”, zegt Christina, “of heb ik dat verkeerd gezien Evert?”

Jan komt binnen en vraagt of ze nog mee een hapje gaan eten als dank voor alle hulp. Het leek hem een mooie afsluiting voor hun vertrek naar het noorden. “Ja, gezellig”, zeggen ze, “doen we.
Juul heeft gereserveerd bij een pas geopend restaurant. Ze zitten lekker met z’n allen aan een drankje. En dan valt het Christine op dat haar mannelijke collega’s de afgelopen week goede zaken hebben gedaan binnen het nieuwe team: ze ziet iets moois opbloeien tussen Evert en Rianne en Chris en Ilse. Ze is benieuwd hoe zich dat gaat ontwikkelen als ze weer allemaal terug zijn.
Tussen de gangen door, gaan de verhalen van de carnaval over en weer. De een nog hilarischer dan de andere. Er is een echte vriendschap ontstaan tussen hun. “Jammer dat Jeroen, Twan en Dave er niet bij konden zijn vanavond.”, zegt Chris. “Ja, helaas hadden ze al afspraken staan, waar ze echt niet onderuit konden”, zegt Jan.
“Dan komen we toch nog een keertje terug”, zegt Evert. Rianne raakt een beetje aangeschoten en begint te ginnegappen. Ze zegt lachend tegen Ilse en Christine: “ Dames, ik heb een goed idee voor een volgende keer… Zullen we naar de film 50 tinten grijs gaan?” “O ja, dat is echt wat voor jullie”, zeggen de mannen, “Moeten jullie echt doen, de film heeft goede recensies. Wie weet dat we er nog wat van kunnen leren.”, grappen ze, “dan hebben we weer een win-win situatie dames.” “Gaan we echt doen hè?!” zegt Rianne. Ze krijgen de slappe lach, maar beloven om mee te gaan.

Ondertussen is het al laat geworden en wordt het de hoogste tijd om terug naar huis te gaan. Ze nemen uitgebreid afscheid. Heen en weer zijn er al vervolgafspraken gemaakt. “Dat belooft allemaal wat!” zegt Jan.