“Kijk, daar zijn ze!”, zegt Suzanne. “Oh wat gezellig weer!”, zegt Christine. De kinderen komen enthousiast op ze afrennen. “Hier zijn we weer!”, roepen ze. “Wat hebben we jullie gemist, het was hier zo stil”, zeggen Suzanne en Christine. Ze geven de kinderen een dikke knuffel. Het is niet zo dat de kinderen continue aanwezig zijn in de zaak, maar in de ochtend hebben ze hun eigen plekje waar ze ontbijten met Fem. Zo ga je toch aan de kinderen hechten. Het geeft een bepaalde gezelligheid. Je mist het enorm als ze er niet zijn, de lieve schatten. Al lachend komen Bas en Fem aanlopen. Trots bekijken ze de begroeting van de kinderen met Suzanne en Christine. De meiden vragen hoe ze het hebben gehad op de Veluwe. “Heel goed hoor, zo een weekje er tussenuit. Even ontspannen in de natuur. Het was echt heerlijk en hebben er allemaal met volle teugen van genoten”, zegt Fem, “wat mij betreft is het voor herhaling vatbaar.” “Kom laten we naar binnen gaan”, zegt Bas, “ik heb zin in een kopje koffie en dan kunnen we tevens ons verhaal doen.” “Ja, dat is een goed idee”, zegt Fem, “daar heb ik ook wel trek in.” Ze vertellen wat ze gedaan hebben. Dat de kinderen zich kostelijk vermaakt hebben. “En weet je, als de kinderen blij zijn, dan zijn de ouders ook blij. Zo werkt dat nou eenmaal”, zegt Bas. “Ja, inderdaad”, zegt Christine. “Olivier zou eigenlijk, bij wijze van spreken, wel in het zwemparadijs willen wonen, zo leuk vond hij het”, sluit Fem het gesprek af.

Fem en Bas vertellen het verhaal van het restaurant, wat er allemaal misging. “Het was net een soap, zoveel er misging”, zegt Bas, “je snapt gewoonweg niet dat heel simpele situaties zo slecht worden aangepakt in de horeca.” “Ik heb de serveerster vertelt over onze VPO-methode en het adres van VPO4u.nl gegeven”, zegt Fem, “misschien komen ze wel een keertje bij ons langs om te zien hoe het er bij ons aan toe gaat. Ik heb ze namelijk aangeboden om hier eens een kijkje te komen nemen, bijvoorbeeld met een teambuildingsdag. Ze zouden het met het management overleggen en het nog laten weten. De serveerster leek het wel leerzaam. Ze vertelde dat dit soort dingen vaak gebeuren en voelt zich zo opgelaten in zulk soort situaties. Het begon haar langzaam aan steeds meer te irriteren.”  “Dat kan ik begrijpen. Pfff, zo wil je toch niet werken”, zegt Suzanne, “dan ga je niet meer met plezier naar je werk.” “Volgens mij”, zegt Bas, “heeft zij de VPO-methode zo onder controle. Het is een pittige tante en ook erg leergierig.” “Ik heb zomaar het gevoel dat we deze club hier binnenkort een keer zullen terugzien”, zegt Fem. “Dat zou heel goed voor hun zijn”, zegt Christine. “Maar, genoeg over de narigheid bij een ander. We zijn eigenlijk wel heel benieuwd hoe het hier is gegaan”, vraagt Bas, “is alles goed verlopen?” “We hebben jullie niet gehoord, dus ik neem aan dat alles goed is gegaan”, zegt Fem. [De afspraak was dat ze, alleen bij grote problemen, zouden bellen] “Meer dan goed”, zeg Suzanne met een grote glimlach.

“Wij hebben ook iemand uit de problemen gehaald!”, zeggen Suzanne en Christine trots. “Oh is dat zo ?”, vraagt Fem nieuwsgierig, “vertel eens! “ “Je kent ze wel, hotel-restaurant De Bonte Specht, van een eindje verderop. Ze hadden een overboeking van een groep van 58 personen.” “58 personen?!”, zeggen Bas en Fem tegelijkertijd en verontwaardigd. Hoe is dat nu toch mogelijk. Onvoorstelbaar!” “Ja, voor ons wel, maar niet voor anderen blijkbaar”, zegt Christine. “Ja, ik weet het maar al te goed”, zegt Bas en schudt met zijn hoofd, “maar 58 personen, dan is er toch wel een heel grove fout gemaakt.” “Ja inderdaad, dat zie je toch niet over het hoofd. Degene die hier verantwoordelijk voor is, is niet met zijn werk bezig. Zo nonchalant en slordig. Die zou bij ons niet lang werken”, zegt Fem. “Maar gelukkig hebben wij het wel voor elkaar. En hebben wij even een knap staaltje VPO neergezet”, zegt Suzanne. “Met de oproepkrachten hebben we snel de kleine zaal gereed gemaakt en de gasten netjes kunnen ontvangen, zegt Christine, “zodat we die avond extra omzet hebben gemaakt. Iedereen was super tevreden. De gasten hebben genoten en we hebben van meerdere kanten geluiden gehoord dat ze nog een keertje terug willen komen.” “Geweldig”, zegt Fem, “wat goed van jullie. Ik ben echt trots op ons team. “Anders ik wel!”, zegt Bas, “maar wij  hadden alle vertrouwen in jullie, dat het goed zou verlopen. Wij hebben tenslotte het VPO-dreamteam.” “Daar sluit ik mij geheel bij aan”, zegt Fem.

 

VPO de weg naar succes!