“Heel belangrijk”, denkt Fem, “ik wil zakelijk gezien alles zo goed mogelijk regelen zonder stress of misstanden. Het moet soepel lopen met een goed rendement. Dat is mogelijk met een goede Voorbereiding, Planning & Organisatie. Met de aankomende renovatie en een goedlopend, druk horecabedrijf op alle fronten is dit dé ideale formule. Zeker met personeel dat dezelfde spirit heeft.
Het werkt voor zowel de korte als de lange termijn. In de hectische branche waarin wij werkzaam zijn, kun je je absoluut niet veroorloven om achter de feiten aan te lopen. En VPO brengt een stuk rust, wat ook voor onze gasten voelbaar is.

Fem heeft een afspraak gemaakt met de aannemer, de heer Daniels. Vanmiddag komt hij langs. Zij en Bas willen alles kortsluiten en goede afspraken maken voor de aankomende renovatie, die later in het jaar plaatsvindt. De belangrijkste punten van de agenda zijn het vastleggen van de startdatum, het bepalen van de doorlooptijd en het opmaken van het contract. Het hotelmeubilair is al uitgezocht en besteld. Fem is helemaal in haar nopjes met de keuze die ze gemaakt hebben. Het is modern, maar ook klassiek en heeft een warme, chique uitstraling. De materialen zijn van degelijke kwaliteit, zodat ze daar voor jaren geen omkijken meer naar hebben. De levertijd is ook bespoken voor later dit jaar, dus geen nare verrassingen. “Ik ben Noor en Siem nog steeds dankbaar voor dat ze me hebben overgehaald om aan de slag te gaan met VPO”, denkt Fem, “na de Pasen gaan we de verlichting, raamdecoratie en vloerbedekking uitzoeken. Maar laten we nu ons eerst maar eens focussen op het Paas-weekend. Dat is al over twee weken en er staat nog veel op de agenda.”

Christine denkt terug aan haar weekend met Bart. Er verschijnt een glimlach op haar gezicht. “Ik voel me zo gelukkig. Het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen”, denkt ze, “Het is gewoon niet te geloven dat dit bestaat. Zo bijzonder, alles klopt. Deze week zie ik hem weer. Ik kan niet wachten.” Hij stuurt haar regelmatig een appje, met de mooiste en liefste teksten. Ook bellen ze dagelijks met elkaar. Ze raken niet uitgepraat. De gesprekken duren maar voor…

Na een lange standwandeling zijn ze wat gaan eten in een leuke strandtent. De gesprekken waren geanimeerd. Ze boeiden elkaar en voelden de vlammen heen en weer gaan. Wat voelt dit vertrouwd en goed. “Zullen we er een wijntje bij nemen?” vraagt Bart.  “Ja lekker!” zegt Christine. Na een paar wijntjes waren de remmingen er helemaal af, als die er al waren. “Oh Bart”, zegt Christine, “ik moet nog wel rijden, dus ik moet wel oppassen met de wijntjes.” “Je kunt je auto ook hier laten staan. Dan breng ik je naar huis”, zegt Bart, “dan halen we de auto morgen wel, zo ver is het niet.”
Dat was precies het antwoord waarop ze had gehoopt. Ze wil hem niet meer loslaten en van hem genieten zolang het kan. De uurtjes verstreken en het was inmiddels al laat geworden. Ze waren nog de enige gasten in de strandtent. “Zullen wij ook maar gaan?” oppert Bart. “Ja, prima plan!” antwoordt Christine. Wat gaat de tijd snel als het leuk is… Bart rekent af en geeft de serveerster een goede fooi. “Dat is deze avond mij wel waard”, dacht hij. Hij is helemaal in de wolken met Christine.  Ze lopen samen naar de auto. Bart slaat een arm om Christine’s schouder. “De tijd is voorbijgevlogen vandaag. Ik heb in tijden niet zo’n leuke avond gehad Chrissie!” zegt hij liefkozend. “Ja Bart, ik voel precies hetzelfde!”
Ze stapt bij Bart in zijn auto en rijden naar Christine haar huis. “Je komt toch wel mee naar binnen voor een afzakkertje?” vraagt ze met een knipoog. “Nou, het zou me tegenvallen als je dit niet gevraagd zou hebben!” plaagt Bart haar. Ook Bart wist meteen dat dit heel bijzonder is, wat hun nu overkomt. Ze hebben uren geknuffeld. En ja, uiteindelijk bleef hij slapen…