“Ik verbind u even door naar hun privé-nummer. U heeft nu de receptie van het hotel  aan de lijn”, zegt Philip. {Philip is de nachtreceptionist van het hotel en werkt tot acht uur} “Graag”, zegt mevrouw Judica aan de andere kant van de lijn. “Ik heb door mijn haast per ongeluk het verkeerde nummer gebruikt”, zegt ze. Judica is de oudere zus van Bas. Het was dringend vertelde ze en gezien het tijdstip gelooft hij dat ook wel. Anders had Philip haar niet zo vroeg in de ochtend doorverbonden… Het is zes uur. Fem, Bas en de kinderen staan altijd vroeg op, want ze willen alles op hun gemak doen voordat de kinderen naar school gaan. Samen ontbijten met de kinderen vinden ze belangrijk, omdat er in de avond weinig tijd is om met elkaar te eten. Dan is Bas meestal in de keuken bezig.

“Met Bas”, zegt hij, als hij de telefoon aanneemt. “Dag Bas”, met Judica, “ik bel je vanwege Pa, het gaat namelijk niet zo goed met hem. Hij is vannacht weer naar het ziekenhuis gebracht. We dachten in de eerste instantie dat de artsen hem stabiel hadden, maar nu wordt hij weer ontzettend onrustig. De artsen hebben nog niet gezegd om iedereen te bellen en hier naar toe te halen, maar het is mijn onderbuik gevoel begrijp je. En die speciale band die jij met pa hebt dacht ik, ik moet je bellen.” “Ja, ja, Judica, ik begrijp het”, zegt Bas, “ik vind het fijn dat je mij belt. Ik kom er aan. Ben jij nog in het ziekenhuis?”, vraagt Bas. “Ja, ik ben in het ziekenhuis”, zegt ze, “en ik blijf nog wel even, want ik wil de artsen ook spreken.” “Dan ben ik er zo snel mogelijk, tot zo”, sluit Bas af. Het is vandaag ontzettend druk in de keuken. Fem zegt tegen Bas: “Neem alle tijd, ik zet de VPO in werking. Ik plan je voor vandaag uit. Maak je om de zaak maar niet druk, het komt allemaal goed, ook zonder jou”, zegt ze met een knipoog. “Je bent een lieverd Fem. En natuurlijk weet ik dat ik met een gerust hart kan gaan. Ook al is het op stel en sprong”, antwoordt Bas. “Doe je pa de groetjes van mij en de kinderen?”, vraagt Fem. “Doe ik”, zegt Bas. “En sterkte. Hou je mij wel op de hoogte?” zegt Fem. “Natuurlijk”, zegt Bas. Hij knuffelt zijn kinderen, geeft Fem een kus voor Fem en dan gaat hij.

Bas is de jongste telg uit een bakkersfamilie van vier kinderen. Bas is een nakomertje, zoals ze dat noemen. Het leeftijdverschil met zijn jongste zus, Judica, is vijftien jaar en met zijn zus Charlotte achttien jaar. Zijn broer Chris is  twintig jaar ouder. Ondanks het leeftijdsverschil is de familieband ontzettend goed. Ze zijn in een warm nest opgegroeid. De vader van Bas is 93 jaar en heeft altijd een bakkerij gehad, die erg goed liep en waar het altijd druk was. De moeder van Bas, nu 89 jaar, stond altijd in de winkel met personeel erbij. Iedere dag was ze aanwezig. Ze vond dat ze er altijd moest zijn, omdat het anders niet goed ging. Haar motto was: ‘je moet er zelf bij zijn’.

In de loop der jaren heeft Chris de zaak overgenomen. Hij heeft zich gespecialiseerd in patisserieën en chocolaterie, met daarnaast een groot assortiment van gezond brood. Nu bestaat het bedrijf uit drie bakkerszaken. Ze hebben een goede naamsbekendheid en staan bekend om hun goede producten en klantvriendelijkheid. De klanten maken een ommetje om naar de bakker te komen. Chris werkt ook volgens de VPO-methode. Zeker met drie zaken is dit een geweldig systeem. Hij had het opgemerkt bij Bas en Fem in het hotel en is zich er in gaan verdiepen. Ondertussen is zijn team VPO-proof. Ze zouden niet meer zonder kunnen. Door de VPO-methode kan Chris zich ook permitteren om onverwachts weg te gaan als het nodig is.

Bas arriveert bij het ziekenhuis en haast zich naar binnen. Onderweg gingen allerlei gedachten door hem heen. Veel herinneringen gingen in een flits als een soort film door hem heen. Hoe zal het met pa zijn. Wat staat ons te wachten. Judica staat hem al op te wachten. “Bas, wat ben ik blij dat je er bent”, zegt ze en omhelst hem vriendelijk.